Het is 30 mei 2011 en ik kom rond de klok van 18.15 uur thuis. Daar aangekomen plof ik voldaan op de bank. Wat heb ik toch een geweldige baan gekregen. Ik moet er steeds even aan wennen om mijn privé mobiel weer van de stilstand af te zetten…
1 gemiste oproep: Willem Arns. Oh ja zijn mail moest ik nog op beantwoorden. Ik bel hem meteen terug. Een paar minuten later hang ik op met maar één gedachte door mijn hoofd: “ga ik werkelijk de nieuwe prins van Knotsenburg worden??”.
Twee uur later komt mijn partner Erik-Jan thuis en bespreek ik de vraag of het verstandig is om dit jaar prins te worden. Er komt uiteraard meer bij kijken dan alleen maar ja zeggen. Zelf begonnen aan een nieuwe baan, de kinderen aankomend jaar naar de middelbare school en Erik-Jan die dit jaar moet afstuderen als manueel therapeut.

Het antwoord was voor mij snel duidelijk: de energieboost die dit mij gaf was met geen pen te beschrijven en na een uitgebreid informatief gesprek met Willem, Erik-Jan en mij kwam er een volmondig “JA” ten gehore. Vanaf toen is het balletje snel gaan rollen. Binnen een week kwam chef protocol John Reijnen op visite met een lijst van kandidaten pages en adjudanten. Dat valt niet mee. Je kent ze bijna allemaal en je gunt het velen. Welke verenigingen hebben dit jaar een jubileum? Wie is er actief binnen zijn of haar vereniging en wie zou dit heel graag willen doen. En tot slot … worden nu nog 5 losse puzzelstukjes straks 1 geheel??

Met het motto in gedachten zijn wij op zoek gegaan en het resultaat mag er zijn. Met twee geweldige pages in de persoon van Mieke en Annemaricke (die niet alleen grenzeloos in hun lengte maar ook in hun enthousiasme zijn) en twee super adjudanten Marcel en Jimmy die de klappen van de Knotsenburgse zweep goed kennen wist ik zeker dat we onder het toeziend van John met zijn allen een geweldig seizoen tegemoet zouden gaan.

Terwijl John druk bezig was om de uitverkoren kandidaten te benaderen kregen wij in Turkije steeds een update als één van de kabinetsleden weer ja had gezegd. Naast heerlijk genieten van de zon, we wisten dat we een hectische periode tegemoet zouden gaan, is daar ook het ontwerp van de onderscheiding gemaakt waarvoor mijn dank aan Erik-Jan. Als je zelf vroeg op vakantie gaat betekent het dat de andere leden van het kabinet nog moeten gaan. Wat kan een vakantieperiode dan toch lang duren.
Gelukkig was het snel augustus en was de eerste ontmoeting een feit. De spanning die je enkele jaren gekend hebt als chef protocol jeugdkabinet voelt ineens zo anders. Daar zit je dan vermomd achter in een tuin en een ieder maar raden wie ik was. Na de onthulling van iedereen viel er bij mij al een last van mijn schouders. Soms zou je met 100 mensen een kabinet willen vormen maar op dat moment al wist ik dat deze puzzelstukjes klopte. De weken erna vlogen voorbij. Natuurlijk een motto bedenken, de proclamatiepunten, de onderscheiding maar vooral ook natuurlijk naar elkaar
toegroeien waren de headlines in deze weken voorafgaand aan de proclamatie. Nu al kijken wij met plezier uit naar alle vele bezoeken, de sociale avonden maar vooral naar de Knotsenburgse saamhorigheid.

Op de magische dag van de 11e van de 11e om 11.11 uur heeft dit kabinet besloten om een toost uit te brengen op alle mensen die Knotsenburg trouw is gebleven, voor de vele vrijwilligers die actief zijn om er toch maar weer voor te zorgen dat het carnaval ieder jaar weer een groots happening wordt. Die toost is er voor u met een applaus daarbij want voor velen vanzelfsprekend is weten wij uw enthousiasme enorm te waarderen.

Onder ons motto: “Knotsenburg zonder
grenzen, één groot feest voor alle mensen”
hopen wij u graag te ontmoeten bij die vele
activiteiten die Knotsenburg rijk is.

Was getekend,
Prins Ronald II. Knotsenburg 12 november 2011